Sterven moet afgeschaft worden

Vandaag was de begrafenis. Het was een mooie dienst, die bijna volledig geregisseerd was door de vader van H. (hij is liturgist). Erg mooi.

Wat denk ik fijn was voor H., was dat er veel vrienden van hem waren. We zijn volgens mij uiteindelijk met een man of 25 vanuit Nijmegen naar het zuiden des lands afgereisd om het afscheid bij te wonen.
Ik hou niet van begrafenissen. Het kan mooi zijn, zoals vandaag, maar dat maakt het er niet veel beter op. Begrafenissen zuigen, of scherper: sterven zuigt. Je laat mensen achter die helemaal niet willen dat je gaat en niet meer terugkomt. Het moet ontzettend veel pijn doen om je moeder te verliezen of, zoals in het geval van de oma van H., je dochter.

Ik moet er niet aan denken dat één van mijn ouders zou sterven. Lieve help nee. alsjeblieft niet. Iedereen heeft altijd zijn eigen gedachten tijdens een uitvaart. De meeste mensen, zoals ik links en rechts opgevangen heb, gaan dan nadenken over hoe het zou zijn als het bijvoorbeeld hun moeder was die daar opgebaard lag. Hoe zou jij je voelen? Normaal hou je je daar nauwelijks tot niet mee bezig, maar tijdens zo´n emotionele bijeenkomst ga je daar bijna automatisch aan denken. Ik werd daar niet echt vrolijk van, zoals je wel merkt.

Sja, wat kan ik er verder nog aan toevoegen? Dat je er altijd voor moet zorgen dat je je aanverwanten recht aan kunt kijken? Dat je altijd voor het slapen gaan je ruzies bijgelegd moet hebben? Dat je met de dag moet leven? Het zal allemaal wel kloppen...
Het zuigt in ieder geval, zeker als het zo warm is.

Reacties